طرح گرديده بود و تا رسيدن به هدف چند قدم ديگر بيشتر فاصله نداشت ) يكباره نقش بر آب سازد و اسلام و حق و عدالت را از يك سقوط حتمى و هميشگى نجات بخشد . حسين عليه السّلام به خاطر اين اهداف بزرگ و حياتى به سوى عراق حركت كرد و از مردم هم خواست با وى در اين راه حركت كنند و جانهاى خود را به خاطر آن فدا سازند ، اما متأسفانه اين منطق ديگر براى آن اجتماع قابل درك نبود ؛ اجتماعى كه حكومتهاى كثيف گذشته با افسونگريهاى خاصّ خود طى دهها سال آرام آرام آنها را به خوابى مرگبار فرو برده‌اند ، مردمى كه براى زيارت خانهء خدا با خيالى آرام به مكه آمده بودند غافل از آن كه آن حكومت فريبكار اكنون امت اسلامى را سرگرم زيارت خانه كرده تا آنها را از نظر مذهبى به خود و به حكومت خويش مطمئن سازد ، ولى در پنهان مشغول اجراى طرحهاى خائنانه‌اى است كه به زودى ديگر نه از آن خانه اثرى باقى مىماند و نه از صاحب خانه اسمى . حسين عليه السّلام بيدار است و از اين نقشه‌هاى كثيف و پنهانى هم آگاه و اگر اجتماع در آن روز قدرى هوشيار بود ، كافى بود كه از سخنان حسين عليه السّلام و كوچ كردن آن بزرگوار در روز هشتم ذى الحجّه از مكه همه چيز را به خوبى درك كند و در يابد كه آزاد گذاشتن راه مكه و مظاهر ديگر اسلامى از جانب حكومت دامى بيش نيست و مىخواهد در پناه آن مردم را از توجه به واقعيّات منصرف سازد تا ضربه‌هاى كارى و مرگبار خويش را يكباره بر پيكر اسلام واقعى و حاميان راستين آن وارد آورد . خانه خدا محترم است و عمل حج يك فريضهء اسلامى است ، اما بايد در نظر داشت كه پسر پيغمبر و پروش‌يافتهء دامان آن حضرت و امام واقعى اجتماع به اهميت معنوى خانه و اعمال حج بيش از همه آگاه است . با اين حال ، مىبينيم آن حضرت همين خانه و اعمال آن را رها مىكند و به سوى بيابانها حركت مىنمايد تا كاروان خويش را براى يك انقلاب سرخ و خونين در سرزمينى به نام كرب و بلا فرود آورد ! اين عمل حسين عليه السّلام خود به تنهايى كافى بود كه يك اجتماع بيدار را از يك آيندهء شوم و دردناك با خبر سازد ، اما متأسفانه اين چنين درك و فهم در آن روز بسيار كم و نادر بود . از اينجاست كه مىبينيم تنها اقليتى بسيار كم دعوت حسين عليه السّلام را پذيرفتند و نداى انسانى وى را كه فرموده بود : « . . . من كان باذلا فينا مهجته . . . فليرحل معنا » اجابت كردند و به دنبال او از مكه كوچ نمودند .